สาวน้อยเจ็บตัว/อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย

 

นานมากเลยนะที่แม่ห่างหายจากได  เกือบจะสองเดือนเลยเชียว แต่ที่ผ่านมาก็มีเรื่องมากมาย  แต่แม่ไม่มีเวลาเอาเสียเลย  ก็จะอะไรซะอีกล่ะก็หนูตัวดีนี่แหล่ะ วัน ๆ ไม่หลับ ไม่นอน กลางคืนนอนดึกอีก ต้องนอนพร้อมกันถึงจะ ยอมหลับ   แถมหนูไม่ยอมเข้าใกล้พ่อเลยล่ะตอนกลางคืน  แม่ก็เลยเหนื่อยอยู่คนเดียว  ส่วนใหญ่เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสองแม่ลูกซะมากกว่า  ลั๊ลล๊า ไปเรื่อยตามประสาแม่ลูก   ช่วงนี้หนูเริ่มโต  เริ่มรู้เรื่องทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

แต่ไม่ยอมพูด  เอาแต่ใจสุด ๆ  แต่ก็เริ่มรู้จักเอาใจ  เช่นหอมแก้ม  หอมหน้าผาก  บางทีก็มาอ้อน มาฟ้องประมาณว่าว่าตัวเองเจ็บ   เด็กก็น่ารักดีนะเวลาเค้าทำท่าต่าง ๆ  ไร้เดียงสาดี   ตอนนี้หนูก็ขวบกับอีก 5 เดือน น้ำหนัก 9.5  สูง 77  แม่ว่าหนูก็ยังตัวเล็กอยู่ดี  แต่ท้องหนูสิทำมัยป่องจังก็ไม่รู้  ทั้งที่ข้าวก็ไม่ยอมหม่ำ เอาเสียเลย   ขวบกว่าแล้วผมหนูก็ได้เท่านี้บางคนทักว่าหนูผมหยักศก  แต่แม่ไม่ทันคิด พอมีคนทักบ่อย ๆ  เลยต้องสังเกตผมหนู  เออ...สงสัย  คงจะจริงละมั้ง เพราะปลายผมบานเชียว  ก็ดีแต่ตอนนี้แม่อยากจับหนูถักเปีย มัดผมจะแย่อยู่แล้ว ทั้งที่ถักก็ไม่ค่อยจะเป็นซะด้วย.....อิอิ   

สาวน้อยเจ็บตัว อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย

 ช่วงนี้แม่สังเกตเห็นหนูไม่ค่อย หม่ำ ๆ เลย  ทั้งที่บางทีขนมหนูยังไม่สนใจ  แม้กระทั่ง    ไอศกรีมวอล์ลที่หนูหม่ำทุกวัน  แม่ก็ชักเอะใจแต่ไม่เฉลียวคิดว่าลูกคงเบื่อละมั้ง  4 วันเห็นจะได้ที่ลูกมีอาการแบบนี้  ข้าวหม่ำน้อยลง  นับคำได้เลย บางครั้งก็อมไม่อยากทาน  จนกระทั่งที่ผ่านมาวันที่13  แม่ให้หนูหม่ำนม  แต่หนูกับอาเจียนออกมา  มันทำให้แม่เริ่มคิดว่าลูกเป็นแผลในปากหรือเปล่า  ก็ได้แค่คิดอีกตามเคย  ไม่ได้ใส่ใจอะไร  พอวันที่ 14 แม่กับพ่อกำลังจะพาหนูไประยอง  ไปหาหมอโบราณว่าหนูเป็นซางหรือเปล่า เพราะท้องป่องผิดกับเด็กคนอื่นเค้า  แต่ก่อนไปก็แวะจ่ายค่าน้ำประปาก่อน  พูดถึงเรื่องน้ำ  ขอบอกว่าแถวนี้น้ำแดง  บางวันก็ขุ่นมากเลย  บางวันนี้เหม็นเหมือนขี้โคลนเหม็น ๆ เลยล่ะ  แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นคลอรีน หรืออะไร  ยังฝังใจอยู่เหมือนกันใครที่อยู่แถวบ่อวิน คงเผชิญปัญหาเหมือนกันแน่ ๆ เลย  พอเสร็จจากจ่ายค่าน้ำกำลังจะเดินทางไประยองกัน  แม่รู้สึกว่าตัวหนูร้อนเหลือเกิน ผิดกับทุกวัน  ก็เลยตัดสินใจไม่ไป  รอดูอาการหนูก่อน  แม่ให้ยาซาร่าลดไข้สำหรับเด็กเพื่อบรรเทา  ทุก ๆ 4 ชั่วโมง  รู้สึกว่าหนูเพลียนอนหลับทั้งวันเลย  คราวนี้ข้าวเริ่มไม่กินแล้ว  นมก็ไม่แตะ  มันชักทำให้แม่ใจหายอีกแล้วสิเรา  ป่วยด้วยข้าวไม่กินแล้วคราวนี้จะมีแรงมั๊ย   แล้วหนูก็เข้านอนตอน หกโมงเย็นและหนูก็ไม่ยอมหม่ำนมด้วย   พอวันที่ 15  ตอนเช้าจะถอดเพิสลูกปรากฏว่าไม่ยอมฉี่ตั้งแต่เมื่อวานช่วงห้าโมงเย็น  จนกระทั่ง 10 โมงเช้า  ก็เลยพาหนูไปหาหมอที่ร.พ.พญาไท   หมอบอกว่าคอหนูแดง หมอสันนิฐานว่าเป็นโรคมือเท้าเปื่อย  ก็ให้แค่เกลือแร่กับยาลดไข้มาทาน  ก็กลับบ้าน แต่หมอบอกว่าอยากให้หนูนอนร.พ.  ให้น้ำเกลือเพราะหนูหม่ำ ๆ  อะไรไม่ได้เลย และก็ยังไม่ฉี่  เดี๋ยวจะเป็นโรคไต  แต่พ่อหนูขอดูอาการก่อน  ก็เลยตัดสินใจพาหนูกลับบ้าน  เอาเป็นว่า วันนี้หนูนอนทั้งวัน  แต่ก็ยังไม่ฉี่    จนกระทั่ง บ่าย 4 โมง เย็นถึงมาฉี่ได้   ไข้ก็ไม่ลดอาเจียนอีกต่างหาก   แม่เห็นหนูอาการเพลีย ไม่มีแรง  เลยตัดสินใจไปร.พ.  เพื่อให้น้ำเกลือ  ถึงแม้หนูจะเจ็บแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้รับสารอาหารอะไรเลย  แถมยังกระตุ้นให้หนูฉี่ด้วย    เราไปถึงร.พ. ก็เย็นแล้ว  กว่าจะได้ห้องพักก็เกือบสามทุ่มแน่ะ  

สาวน้อยเจ็บตัว อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย

 

 สาวน้อยนอนโรงพยาบาล

ที่นี่ค่าห้องเด็ก 3800 บาท/คืน  แต่พยาบาลบริการดีมาก     หมอให้หนูล้างปาก   แล้วก็เจาะเลือด ให้น้ำเกลือ  แม่เห็นหนูแล้วสงสารมาก  ร้องไห้ตลอดทั้งคืน แม่อุ้มจนเมื่อย  ไม่ได้หลับไม่ได้นอน  พอเวลาหนูเห็นตรงมือก็จะรอ้งไห้เอาสายน้ำเกลือออกตลอด  แล้วน้ำเกลือกระปุกใหญ่มาก  สรุปว่าคืนนั้นหนูนอนไม่ค่อยหลับร้องทั้งคืน  รวมทั้งแม่จ๋าด้วย   พอเช้าหนูตื่นนอนมาก็ยังไม่หม่ำ  และสุดท้ายก็เพลียหลับอีกตามเคย  แต่คราวนี้หลับนานเลย  เพลียจัด  กว่าจะตื่นก็เที่ยง ตื่นมาเริ่มทานนมได้นิดหน่อย  ขนมบ้าง  โจ๊กบ้างคำสองคำ  ก็ยังดีกว่าไม่ทานนะ     และก็ยังไม่ลืมที่มือตัวเองชี้ตลอด  พ่อกับแม่ต้องคอยหลอกไม่ให้สนใจที่แขนตัวเอง    ดีนะที่เป็นชั้นเด็กเล็กเลยมีของเล่นมากมาย  ที่สำคัญมีรถด้วยซึ่งจีณัสก็ชอบมากมายเหมือนกัน  ต้องให้พ่อเดินเข็ญตลอด ทั้งที่มือตัวเองใช้ได้ข้างเดียว เวลาจะจับพวงมาลัยก็ใช้มือเดียว  น่าฉงฉานจิง ๆ ลูกแม่   ยังห่วงเล่นเหมือนเดิม    กว่าน้ำเกลือจะหมดก็ปาไปเกือบสี่โมง   พบหมอ หมอก็ให้ปฏิบัติคือคอยล้างปากบ่อย เพราะมันเกิดจากเชื้อไวรัส  ต้องใช้เวลาเดี๋ยวมันก็หายไปเอง  แล้วก็กระตุ้นให้ทานอาหารเยอะ ๆ เพื่อจะได้ฉี่ บ่อย ๆ  แล้วเราก็กลับบ้านเกือบหนึ่งทุ่มกว่าดีนะที่แม่ทำประกันให้หนู  เลยจ่ายส่วนเกินแค่นิดหน่อย   หนูเริ่มเริงร่าขึ้นมาได้  เริ่มทานได้ และที่สำคัญพอออกจากร.พ.  อยากทานอะไรก้อจะพูดว่าหม่ำ ๆ เลยล่ะ  ซึ่งเมื่อก่อนไม่ยอมพูด  สงสัยหิว....แฮะแฮะ

สาวน้อยเจ็บตัว อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย 

สาวน้อยเจ็บตัว อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย

วิวหลังร.พ.

 

รีบโตไว ๆ นะจ๊ะ  แล้วก็หายไว ๆ  ด้วยนะลูกนะ

            และมีข้อความนึงอยากให้ได้อ่านกัน เพราะมันเป็นเรื่องใกล้ตัวสำหรับลูกน้อย  ซึ่งเราก็ไม่ควรมองข้ามค่ะ

http://pitchydaddy.multiply.com/journal/item/5

 

           

     Share

<< เที่ยวตลอดทาง/งานแต่งหนูครบ 18 เดือนแล้วค่ะ/และรวมมิตรอีกแล้ว >>

     

Posted on Thu 22 Jul 2010 19:29

 

 

 

 

 

+++ ทริปขี่รถของพ่อ^^^เขาค้อ^^^ +++
+++++ทริปนี้ที่สวนสัตว์เขาเขียว++++++++
ทอดผ้าป่าเข้าพรรษา
+++ทำบุญ/เที่ยวทะเล+++++++
หนูครบ 18 เดือนแล้วค่ะ/และรวมมิตรอีกแล้ว
สาวน้อยเจ็บตัว/อุทธาหรณ์สำหรับเจ้าตัวน้อย
เที่ยวตลอดทาง/งานแต่ง
รวมมิตร
ไปทะเลอีกแล้ว
ไปรับพ่อจ๋า
วันว่าง สบาย สบาย

น้องลูกศร
เจได
พี่ฐาน้องชอปเปอร์
หนูนาโน

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 


 

Theme by : youhowto